Moda to zniewalająca, przemożna siła, działająca na zmysły i nierzadko odbierająca rozum. Niejedna kobieta jest skłonna pocierpieć, byle być na topie, byle trzymać się trendów. Ten trędowaty mechanizm zbiera żniwo w postaci chorób psychicznych takich jak anoreksja i bulimia. Te zaburzenia psychiczne wzięły się z chorej tkanki społecznej moralności. Wszechogarniająca moda wymusiła zmianę sposobu odżywiania się. Konsekwencje społecznej nie przystosowalności musiały zarysować się szramą na psychice jednostki.

Moda – trutka na ludzi.
Zarówno anoreksja jak i bulimia to choroby psychiczne, w pewnym sensie „obyczajowe”. Kobieta ma przyciągać, czarować wdziękiem. Kobieta chce się podobać. I nic w tym dziwnego – to płeć piękna. Niestety w drugiej połowie XX wieku zanegowano ówczesne kanony. Wszystko zaczęło się w latach 70-tych za sprawą kreatorów mody! Wówczas wokół światowych wybiegów pojawiła się nowa fala projektantów, stylistów i wizażystów. Ich odmienność brała się z innej orientacji seksualnej. Homoseksualizm torował sobie drogę wszechogarniającym ekshibicjonizmem. Dyktatorzy mody rozkochani w chłopięcości poobcinali kobiece atrybuty. Do kasacji poszedł biust, pośladki i biodra. Nastała era nowego ideału, typ kobiety chłopięcej. Szczupłej, wysokiej, zimnej i wyniosłej gidii. Zgniłe salony Nowego Yorku, Londynu, Paryża i Mediolanu od 30 lat, niezmiennie, w bezlitosny sposób lansują chuderlawe i szczapowate panienki, które w obawie przed utratą pracy, kariery prowadzić muszą wyniszczający tryb życia praktycznie odmawiając sobie pożywienia. Anoreksja to typowa choroba wszystkich współczesnych wybiegów, która od jakiegoś czasu zatacza coraz szersze kręgi zasiewając chorą modę na globalne wzornictwo. Oto co przyniosła degrengolada moralna. Jedno jest pewne. Nie przysłużyła się prawdziwej kobiecie z krwi i kości. Skutki odczuwamy wszyscy. Zastanawiam się kto ośmielił się bić na larum w tym dochodowym chlewiku. Czyżby nowa fala niosła kolejną ławicę grubych ryb? Jaki kanon kobiecego piękna będzie teraz obowiązywał skoro świat wielkich pieniędzy tak ukochał skrajności. Czego jeszcze nie było? Stawiam na wagę cięższą. To bardzo prawdopodobne z punktu widzenia poprawności politycznej. Obfitości przybywa to i racja musi być po stronie słuszniejszych. Ich królowa piękności nie pości.

Jadłowstręt psychiczny (anorexia nervosa)
Główny symptom obrazuje tu pogoń za szczupłą sylwetką poprzez głodzenie się. Czasami bywa aż tak dalece ekstremalną przypadłością, że zagraża życiu. Choroba ta infekuje na ogół młode kobiety, nie oznacza to jednak, że jest to wyłącznie dziewczęca skaza. Na anoreksję cierpią także mężczyźni, w ogóle ludzie wszystkich ras. Jest to problem globalny związany z szeroko pojętą obyczajowością naszych czasów.

Oznaki:

poważne ubytki wagowe
dysharmonia i błędny ideał wagi i rozmiaru ciała
obsesja na punkcie kalorii
przesadna samokontrola
nadmierna aktywność ruchowa
izolowanie się, utrata przyjaciół
irytujące zachowanie
prowokowanie wymiotów, biegunki
zanik miesiączki

Żarłoczność psychiczna (bulimia nervosa)
Objawia się przejadaniem oraz następującymi bezpośrednio po tym prowokowanymi wymiotami oraz stosowaniem środków przeczyszczających. Choroba może się pojawić w dowolnym okresie życia, zazwyczaj poprzedzona bywa choćby epizodycznie anoreksją. Bulimia ma zazwyczaj poważne długoterminowe reperkusje jak na przykład trwałe uszkodzenie żołądka, szkliwa nazębnego i strun głosowych.

Symptomy:

hulaszczy tryb obżerania się
obsesja na punkcie kalorii
wymioty, biegunka
znikanie w ubikacji po posiłkach
dziwne zachowanie
poczucie braku kontroli
zaburzenia menstruacyjne
niska samoocena

Leczenie.
Nie znamy jeszcze dokładnie przyczyn związanych z zaburzeniami psychicznymi tego typu. Dobre wieści stanowi dostępność pomocy. Kuracja polega na odpowiednim psychicznym nastawieniu pacjenta, czyli terapii rozpoznającej typ zachowania aby pomóc chorym lepiej zrozumieć problem oraz nakłonić do zmiany sposobu zachowań czy wręcz nauczyć nowego kodeksu postępowania. Trzeba tu podkreślić fakt, iż zaledwie 1/3 pacjentów powraca do normalności. 2/3 doświadcza nawrotów choroby i potrzebuje ponownego wsparcia. Należy jednak zaznaczyć, że jest to schorzenie uleczalne, wymagające zaangażowania woli.

Niech wreszcie modne będzie zdrowie!

Krzysztof Ziewacz